In Memoriam N.H. Roelandse (1952-2020)

16 april j.l. overleed volkomen onverwacht de bevlogen directeur van dit aan J.C. Roelandse gewijde museum. Hij noemde zichzelf het liefst Argus, de wat stoffige beheerder die toezag op het wel en wee van het museum. Zijn eigen naam hield hij het liefst verborgen. Altijd en overal was hij op zoek naar werken van de schilder. Zijn zoektocht ging echter verder en dieper dan alleen het verzamelen van schilderijen en tekeningen. Bij elk werk probeerde hij de achtergronden en eventuele verhalen te vinden. Met behulp van oude ansichtkaarten, boeken en tijdschriften probeerde hij de molens, kerkjes, boerderijtjes en stadsgezichten alsnog van de meestal ontbrekende namen te voorzien. Waar mogelijk ging hij eropuit om de huidige staat van het onderwerp te bekijken en te fotograferen. Het leverde een leuk item op, te vinden onder Vergelijk in het museum.

De verhalen bundelde hij aanvankelijk tot een boek, te vinden onder Wetenswaardigheden en feiten. Later begon hij dit blog, waarin hij vooral zijn zoektochten naar en overwegingen ten aanzien van het werk van Jan Roelandse beschreef. In de loop der jaren werd het onderzoeksterrein steeds breder.

Ook collega-schilders van J.C. hadden zijn aandacht en vonden hun plekje in het museum.

En zo ontstond gedurende de afgelopen 13 jaar een document dat verhaalt van het leven in het Groene Hart aan het begin van de vorige eeuw.

13 jaar lang programmeerde ik zo goed en zo kwaad als ik dat kon zijn wensen aangaande het museum. Aanvankelijk in een game-achtige opzet, met ‘echte’ muren en gangen, met vitrines en archiefkasten. Het leverde veel discussie en miscommunicatie op. Het duurde enige tijd voordat we doorkregen dat wat er op de ene pc fantastisch uitziet niet per se hoeft te werken op de andere pc. Dat de ene browser kennelijk de andere niet is. Ook werd het programma Flash niet door iedere bezoeker gewaardeerd, evenmin als de vaak ingewikkelde constructies.

In een later stadium deden we dan ook afstand van Flash en het met zoveel moeite gebouwde museum. Eenvoudiger geprogrammeerd met simpele fotogalerijen werd een en ander toegankelijker, al bleef bij Argus de wens bestaan om het toch niet al te simpel te maken. Ergens bleef de creatieve touch toch prevaleren boven de gebruikersvriendelijkheid.

Ik zal hem missen, Argus de museumdirecteur, met zijn enthousiaste plannen en paniek ten aanzien van beveiliging en auteursrechten.

Wat blijft is het museum – verlaten langs de digitale snelweg.